Ξαπλωμένοι στις χαρές του κόσμου

kospanti

Image

Οι δικοί μου άνθρωποι δεν διαβάζουν ποτέ αυτά που γράφω. Έχω ακούσει πως χρειάζονται μόνο δυο υπογραφές για να βρεθώ ένα πρωί έγκλειστος σε κάποιο ψυχιατρείο. Πρέπει να φυλάγομαι ξέρεις. Φαντάζομαι πως μια μέρα θα μου πουν «πάμε μια βόλτα, πάμε να δούμε θάλασσα», θα μπούμε στο αμάξι, θα με αναγκάσουν να φορέσω τη ζώνη μου, θα κλείσουν τις ασφάλειες, θα επιλέξουν στο ραδιόφωνο τον δικό τους αγαπημένο σταθμό και αλλάζοντας πορεία και διαδρομή θα βρεθούμε μπροστά στις πύλες ενός κρύου και κάτασπρου ιδρύματος. Προς το παρόν τους ξεφεύγω, καμουφλάρομαι, κάνω τάχα τον ευτυχισμένο όπως κάνετε κι εσείς, όπως κάνετε όλοι σας. Τα καταφέρνω μια χαρά!

Τα καταφέρνω στο σπίτι. Εκεί, κατάκοπος και μεθυσμένος φτιάχνω ένα χαρμάνι με όνειρα και εφιάλτες πάνω στη χόβολη του μαξιλαριού μου και ξαπλώνω.

Ξαπλώνω στους δρόμους των Αιγυπτιακών πόλεων. Δεν έχω τελειώσει το σχολείο, μιλάω μόνο αραβικά. Κι όμως ακούω στα ελληνικά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 286 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s